شاید برای شما هم پیش آمده باشد که در هنگام قدم زدن با یک فرد دیوانه روبرو شده باشید. عکس العمل ما در این گونه موارد معمولا به این شکل بوده که برای پیشگیری از دریافت صدمات جسمی و یا روانی، سریعاً مسیر خود را عوض نموده ایم. این رفتار برای این است که چون از عدم ثبات روانی فرد مورد نظر اطمینان داریم بنابراین خطر نمی کنیم و با یک تغییر مسیر کوچک از هرگونه پیامدی جلوگیری می نماییم.

اما در بقیه موارد، آیا در زمان روبرو شدن با افراد مختلف در زندگی اجتماعی مان، آیا به این نکته توجه داریم که ممکن است این اشخاص در حالت روحی و روانی مناسبی نباشند؟

آیا نمی توانیم قبل از مشغول کردن ذهن خود برای هر گونه قضاوت عجولانه و یا انجام هر عملی، دریافت ضربه های روحی و روانی را پیش بینی نماییم؟

از همه مهم تر، آیا وضعیت روحی و روانی و حتی جسمی خود را لحظه به لحظه یا حتی روز به روز، مورد پایش قرار می دهیم؟

آیا پیش از به زبان آوردن هر گفتار و یا انجام هر رفتاری بهتر نیست به وضعیت عمومی خود نگاهی بیاندازیم؟

من زمانی آرام خواهم ماند که آرام از درون دیوانگی خود و راحت از کنار دیوانگی دیگران عبور کنم.