ثانیه ها کسری برابر از یک شبانه روز هستند اما در انگار ما گاهی به کندی و یا به تندی سپری می شوند. سرعت طی شدن لحظات بستگی به شرایطی دارد که ما در آن قرار داریم یا بهتر است بگویم ذهن ما در آن قرار دارد. وضعیت ذهن هم ناشی از تجزیه و تحلیلی است که از شرایط دارد. این شرایط بعضاَ به واقع سخت هستند اما به هر صورت حتی اگر اوضاع این طور هم نباشند فکر ما می تواند آن گونه که خود می خواهد اوضاع را سنجیده و انعکاس آن را به صورت بی تابی و نگرانی بروز دهد و حتی تا آنجا می تواند پیش رود که پذیرش شرایط را برای ما جانکاه و غیر قابل تحمل سازد و حتی می تواند ما را به اعمالی وادار نماید که شاید گاهی قابل جبران و برگشت نباشند.

فکر ما در این مواقع تا به این حد می تواند قدرتمند حرکت کند که حضور همه ی نیروها و ابزارهای توانمند، آرام بخش و در دسترس را کم رنگ نموده و حتی غیرقابل دستیابی جلوه دهد و به نوعی می توان گفت که فکر ما ضمیر آگاه و آرام ما را در تاریکی ترس فرو می برد.

این تجربه را همه ی ما داریم. چرا که برای ما پیش آمده که در شرایطی گذر زمان برایمان بسیار ناگوار بوده اما پس از سپری کردن آن شرایط و منصفانه بررسی کردن اوضاع متوجه شده ایم که آن لحظات آن طور هم که ما برداشت می کردیم سخت نبوده اند.

بهترین ابزاری که ما می توانیم برای عبور از بحران این گونه شرایط به کار ببندیم، صبر و رضایت است. این دو ابزار که با هم کارآیی دارند باعث می گردند که دل بر فکر غالب شده و آرامش را به ما بازگردانند.

همچنین یک مقایسه ی کوچک این لحظات با لحظات غیر قابل برگشت و دردناک واقعی که تجربه ما یا دیگران بوده، می تواند به ما کمک نموده و برای ما روشن نماید که احساسات ناشی از لحظات را می توان تغییر داد. فقط لازم است که درک نماییم که ثانیه ها، دقایق، ساعات و روزها، گذرا هستند و ناپایدار.

سوالی که می توانم در این مواقع از خود داشته باشم می تواند این باشد که:

- آیا شرایط از این هم بدتر نمی توانست باشد؟

- آیا لحظات دردناک من با لحظات دردناکی که بعضی از انسانها در آخرین لحظات عمرشان و قبل از روبرو شدن با مرگ و برای آخرین بار تجربه کرده اند یکسان است؟ لحظاتی مانند آخرین ثانیه هایی که یک فرد محکوم به اعدام در پای چوبه دار یا بر روی دار در حال خفه شدن، با آن مواجه است. فقط کافی است برای چند لحظه خود را در آن شرایط فرض کنم...

و در آخر این که، یادمان باشد که اگر به داشته های امروز خود فکر کنیم، همواره چیزی را برای سپاسگزاری در پیشگاه خداوند پیدا خواهیم کرد. پس دست کم به خاطر داشته هایمان، شکر گزار باشیم...