در نوشته کوتاه قبلی ام نوشتم: که تنها توقع خداوند از انسان، دارا بودن یا رسیدن به درونی آرام است که البته این حالت متاعی نیست که بتوان آن را در هر مغازه عطاریی پیدا کرد. درون آرام، بابرداشتن پرده های تاریک و حایل روشنایی «من والاتر» به دست می آید. هیچ روشنایی ای صرفاًبا فکر کردن حاصل نمی شود. ضخیم ترین و سیاه ترین پرده، ترس است. ترس را فقط «عشق» از بین می برد.

برای دستیابی به عشق خداوند یا درک عشق خداوند، عشق زمینی تنها راه چاره است. عشقی که با سوز همراه باشد و به وصل دائم هم نرسیده باشد.