نمیدونم تا به حال در هنگام طلوع در دامنه کوه بوده اید و به پرتو افشانی خورشید که لحظه به لحظه تاریکی را محو نموده و نور خود را بر تمام گستره زمین می گستراند، نگاه کرده اید؟ 

با بالا آمدن آرام آرام آفتاب و نور افشانی بر زمین، ابتدا نوک قله کوه به پیشواز نور می رود و همچون یک یار شفیق، تمامی طول روز را در نور و با نور سپری میکند و در هنگام غروب نیز آخر از همه، از نور دل می کند و با خورشید خداحافظی میکند . اما برعکس قله، نقاط پست زمین، هم در زمان طلوع دیرتر به نور سلام می کنند و هم در زمان غروب زودتر در سایه فرو می روند.

ما انسانها هم می توانیم مانند قلل سر به فلک کشیده، به سمت آسمان برویم تا بیشتر با نور همنشین باشیم یا لااقل می توانیم دستانمان را به سمت آسمان دراز کنیم تا شاید نوک انگشتانمان نور را لمس کنند.

یا حق